Naukowe podejście do spraw środowiska oraz stopniowe wyjaśnianie rządzących nim praw i mechanizmów sprawiły, że konieczność ochrony środowiska przyrodniczego jest bezdyskusyjna. Używając przenośni, można powiedzieć, że niszcząc środowisko przyrodniŹcze, podcinamy gałąź, na której siedzimy, a większość zmian antropogenicznych, mających ułatwić życie człowiekowi w jednej dziedzinie, zazwyczaj okazuje się szkodliwa w innych. Oczywiście nie można zahamować rozwoju cywilizacji ani całkowicie zrezygnować z eksŹploatacji zasobów naturalnych. Konieczny jest jednak taki rozwój, w którym zaspokojenie potrzeb człowieka będzie się odbywało w harmonii z naturalnym środowiskiem i w poszaŹnowaniu prawa do życia innych organizmów żyjących na Ziemi. Jest to tak zwana zasada zrównoważonego rozwoju (ang. sustainable development), którą przyjęto w 1992 roku na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro. Nakłada ona na rządy poszczególnych państw obowiąŹzek tworzenia takich prawnych i administracyjnych zabezpieczeń zasobów przyrody, aby obecny rozwój ekonomiczny i społeczny nie odbywał się kosztem wyczerpania zasobów przyrodniczych, ponieważ mają prawo korzystać z nich także przyszłe pokolenia.